Εδαφικές διαμάχες

Εδαφικές διαμάχες μετά την απελευθέρωση

Από τα πρώτα σχεδόν χρόνια μετά την απελευθέρωση, η κοινότητα της Οξυάς αποδύθηκε σ’ έναν σκληρό αγώνα για την κατοχύρωση του δάσους, ως κοινοτικού και την εξασφάλιση των βοσκοτόπων για τα κοπάδια της στα γύρω βουνά. Τους βοσκότοπους, ωστόσο και ολόκληρο το δάσος, στη νοτιοανατολική πλευρά, τα διεκδικούσε ανυποχώρητα – μάλιστα μέχρι τα όρια των συνοικισμών της Οξυάς – και η κοινότητα Βλασίου. Παρενθετικά, θα ήταν χρήσιμο να επαναλάβουμε ότι το δικαίωμα όλων αυτών των διεκδικήσεων η κοινότητα Βλασίου το απέκτησε ξαφνικά, λίγο πριν από την απελευθέρωση, καθώς τα όρια των δύο κοινοτήτων επί τουρκοκρατίας βρίσκονταν στην κορυφογραμμή, ("όπως χύνονται τα νερά", έλεγαν οι παλαιότεροι). Τι συνέβη, όμως την τελευταία τριετία πριν από την απελευθέρωση και η κατάσταση, σε ό,τι αφορά τα όρια των δύο κοινοτήτων, άλλαξε άρδην;

Η μεταβολή του status quo των προαναφερόμενων ορίων μεταξύ των δύο κοινοτήτων έγινε μεταξύ του 1878, όταν είχαμε την υπογραφή της Συνθήκης απελευθέρωσης της Θεσσαλίας, στο Συνέδριο του Βερολίνου και του 1881, οπότε οι Τούρκοι αποχώρησαν οριστικά από την περιοχή μας. Ο τότε πρόεδρος του Βλασίου, ονόματι Βασίλογλου, έχοντας πολύ καλές σχέσεις με τον Τούρκο διοικητή (κόλαγα) του φυλακίου στον Άγιο Νικόλαο, φρόντισε να αποσπάσει τη σύμφωνη γνώμη του, ώστε ολόκληρη αυτή η περιοχή να αποδοθεί στην κοινότητά του. Οι δυο άντρες ανέβηκαν ψηλά στο Ζυγουρολίβαδο και ο Τούρκος αξιωματούχος έδειξε με το ραβδί του την περιοχή που ο Βασίλογλου ήθελε να έχει στην κατοχή του. Χοτζέτια, βέβαια, δεν υπογράφηκαν, αλλά η προφορική συμφωνία για μεταβίβαση της περιοχής ήταν αρκετή, ώστε τα μετέπειτα χρόνια τόσο το δάσος όσο και οι βοσκότοποι να διεκδικούνται φορτικά και κατ’ αποκλειστικότητα από την κοινότητα του Βλασίου. Κάτω από αυτούς τους όρους, αρχίζει στη συνέχεια για τις δύο κοινότητες μία διμέτωπη διαμάχη, η οποία οδήγησε σε ατέρμονες δικαστικούς αγώνες και αιματηρές συγκρούσεις –ακόμα και φόνους είχαμε, μαζί με πολλά άλλα δραματικά γεγονότα – που κράτησαν μέχρι το 1960 περίπου. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η κοινότητα Βλασίου είχε ανοιχτό μέτωπο και με τα υπόλοιπα χωριά με τα οποία συνορεύει, καθώς υπήρχε και σ’ αυτά το ίδιο καθεστώς διεκδικήσεων, ωστόσο η κύρια διαμάχη της ήταν με την κοινότητα της Οξυάς.

Τελικά, για να μη μακρηγορούμε, η κοινότητα της Οξυάς κατάφερε να αποσπάσει αρκετά γρήγορα το δάσος – στα χρόνια μεταξύ 1911 και 1922. Σε ότι αφορά όμως τους βοσκότοπους στην Καράβα, τα αποτελέσματα ήταν μάλλον πενιχρά, καθώς μόνο μία μικρή λωρίδα αλπικής περιοχής, στο κάτω μέρος, κατάφερε να κερδίσει, η οποία σήμερα οριοθετείται από τον αυτοκινητόδρομο "Άγιος Κων/νος – μνημείο Βλαχογιάννη - τρία σύνορα".