Η υπόθεση των βοσκότοπων

Η σύντομη αναφορά, που γίνεται εδώ, για τη μεγάλη υπόθεση των βοσκοτόπων της Καράβας, δεν έχει ως στόχο να ξύσει παλιές πληγές. Οι σχέσεις σήμερα μεταξύ των δύο κοινοτήτων Οξυάς και Βλασίου, και των κατοίκων τους φυσικά, , είναι άριστες και δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος να διαταραχθούν. Η αναφορά αυτή, ωστόσο, δε θα πρέπει να θεωρηθεί ανεπίκαιρη, λόγω της απουσίας σήμερα των πολλών κοπαδιών, που υπήρχαν κάποτε σ’ αυτό το μέρος. Τίποτα δεν είναι ανεπίκαιρο, όταν αυτό συνδέεται με την ιστορία ενός τόπου. Η ιστορική αλήθεια, άλλωστε, πρέπει να καταγράφεται και να γίνεται σεβαστή από όλους, όποια κι αν είναι αυτή.

Η μεγάλη όντως αυτή υπόθεση ξεκίνησε λίγο πριν από την απελευθέρωση από τους Τούρκους, όταν οι βοσκότοποι της Καράβας και ολόκληρο το δάσος της Οξυάς "παραχωρήθηκαν" στην κοινότητα Βλασίου από τον Τούρκο κόλαγα στο φυλάκιο του Αγίου Νικολάου, με τον οποίο αξιωματούχο ο τότε πρόεδρος του Βλασίου είχε πολύ καλές σχέσεις.

Η "παραχώρηση" εκείνη – των βοσκότοπων και του δάσους – ενώ για την κοινότητα Οξυάς αποτελούσε ένα βρόχο στο λαιμό της, καθώς έφτανε μέχρι τα όρια των συνοικισμών της, για την κοινότητα Βλασίου, αντίθετα, είχε το χαρακτήρα μιας πολυτέλειας, αφού πίσω από την κορυφογραμμή διέθετε αρκετά εδάφη για τις ανάγκες των κατοίκων της. Το μεγαλύτερο μέρος δε από αυτά τα βοσκοτόπια, η κοινότητα Βλασίου τα χρησιμοποιούσε για να τα νοικιάζει σε ξένους τσελιγκάδες – που αργότερα έγιναν μόνιμοι κάτοικοι του Βλασίου – ενώ η Οξυά τα χρειαζόταν για να καλύψει τις ανάγκες των δικών της και μόνο κατοίκων. Η διαφορά αυτή, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους, δεν άργησε να πάρει τη μορφή σφοδρότατης σύγκρουσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, σε όλα τα επίπεδα, υποθηκεύοντας έτσι την ίδια την προκοπή και την ηρεμία των κατοίκων τους, για πολλές δεκαετίες.

Περισσότερα όμως για το θέμα αυτό θα δούμε στην αμέσως επόμενη σελίδα.