Αποδεικτικά διακατοχής

Αποδεικτικά διακατοχής "διανοία κυρίου και καλή τη πίστει".

Από τη στιγμή που η υπόθεση πήρε το δρόμο για τα πινάκια των δικαστηρίων, εκείνα εξέδιδαν τις αποφάσεις τους σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο και το πνεύμα εκείνης της εποχής. Προκειμένου τότε να παραχωρήσουν μία περιοχή προς τη μία ή την άλλη πλευρά, ζητούσαν από τους διαδίκους πειστικές αποδείξεις διακατοχής "διανοία κυρίου και καλή τη πίστει". Αυτό σημαίνει ότι, αν μία κοινότητα αποδείκνυε – με γραπτά κυρίως ή άλλα ντοκουμέντα – ότι μέχρι τότε προέβαινε σε συγκεκριμένες πράξεις, που έδειχναν την εκμετάλλευση από μέρους της μιας περιοχής, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ισχυρό στοιχείο, προκειμένου να της παραχωρηθεί η κυριότητα της περιοχής αυτής. Το 1912, η κοινότητα Βλασίου παρουσίασε στο Ειρηνοδικείο Πετρίλου, κάποια συμβόλαια – που χρονολογούνταν από το 1903 και μετά – ότι νοίκιαζε το λιβάδι της Καράβας (και της Μάλιας), σε ξένους κτηνοτρόφους κι έτσι αναγνωρίστηκε προσωρινός νομέας της. Πρέπει, όμως, εδώ να πούμε ότι το λιβάδι της Καράβας το διεκδικούσε η κοινότητα Οξυάς πολύ πριν από το 1903, για δική της χρήση κι όχι για ενοικίαση, γεγονός που της αφαιρούσε ουσιαστικά τη δυνατότητα να παρουσιάσει κι εκείνη τα δικά της πειστικά τεκμήρια και να ισχυροποιήσει τα δικά της επιχειρήματα. Ήταν όντως αυτή μία απίστευτη – για τα σημερινά δεδομένα – δικονομική πρακτική, αλλά κάθε εποχή έχει τα δικά της κριτήρια επ’ αυτών. Ίσως, μάλιστα, την πρακτική εκείνη να την υπαγόρευσαν τότε και κάποια συμφέροντα.

Η πρώτη, όμως, δίκη σ’ αυτή τη διαμάχη, είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν, το 1899 συγκεκριμένα! Τότε, κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες, η αγωγή, που είχε καταθέσει η κοινότητα Βλασίου, εκδικάστηκε ερήμην της κοινότητας Οξυάς - τότε ακόμα Σιάμου - στο Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Η πρώτη εκείνη απόφαση υποχρέωνε την κοινότητα Οξυάς να μην ενοχλεί την κοινότητα Βλασίου στις θέσεις "Χάλασμα", "Λιθαρόσυρμα" (Πλάκα) και "Άγιο Κων/νο". Και η ενόχληση, φυσικά, ήταν ότι η κοινότητα Οξυάς άφηνε τα κοπάδια της να βόσκουν μέσα στο λιβάδι της Καράβας, στα παραπάνω σημεία.

Μετά το 1912, οι αγωγές και οι αλληλοεγκλήσεις ήταν συνεχείς για τις δυο κοινότητες. Πέρα όμως απ’ αυτό, υπήρχαν ανέκαθεν βίαιες ενέργειες από μέρους των κατοίκων του Βλασίου, οι πιο ήπιες των οποίων ήταν οι απαγωγές βοσκών! Η κοινότητα αυτή είχε συμπήξει μια συμμαχία με τους ξένους ενοικιαστές κτηνοτρόφους και σε κάθε τους βίαιη ενέργεια ήταν πολυάριθμοι και χωρισμένοι σε ομάδες αλληλοκάλυψης! Τελικά, μετά από πολλές περιπέτειες και άλλοτε δραματικά γεγονότα, το 1956 εκδόθηκε η τελεσίδικη απόφαση για τους βοσκοτόπους της Καράβας κι έκτοτε σταμάτησαν ουσιαστικά οι διενέξεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων και η δυστυχία για αρκετές οικογένειες. Τότε η κοινότητα Οξυάς κατάφερε, επιτέλους, να αποσπάσει μια μικρή ζώνη βοσκότοπου στο κάτω μέρος της Καράβας και να απορριφθεί οριστικά η αρχική απαίτηση του Βλασίου, που δεν επέτρεπε ούτε σπιθαμή αλπικής περιοχής για χρήση της κοινότητας Οξυάς!

Εκτός, τέλος, από το λιβάδι της Καράβας, διενέξεις μικρότερης έκτασης ανάμεσα στις δύο κοινότητες υπήρχαν και για τους βοσκότοπους στην περιοχή της Μάλιας, τα όρια των οποίων σήμερα βρίσκονται στην ομώνυμη βρύση.