Το ποτάμι - Υδραύαλακες

Το σύνολο των νερών της επιφάνειας του χωριού τα συγκεντρώνει το ποτάμι του Πάμισου, που πηγάζει από την Καράβα, στη θέση Χάλασμα και, αφού διασχίσει το έδαφος της Οξυάς από ΝΔ προς ΒΑ, συνεχίζει την πορεία του προς το θεσσαλικό κάμπο. Ένα σύνολο μικρών και μεγαλύτερων ρυακιών και ρεμάτων πλουτίζουν τα νερά στο διάβα του. Αξίζει να μνημονεύσουμε τα ρέματα του χωριού, ανάλογα με το μήκος τους και την ποσότητα νερού που μεταφέρουν:

Λιανόπλακες (πηγάζει από τη θέση Ραγάζι), Μεγάλης Βρύσης (πηγάζει από τη θέση Καλύβες), Κουφάτικα (πηγάζει από τη θέση Κουφάτικα κοντά στο Σουφλί), Βουλιαγμένο (πηγάζει από το δάσος της οξυάς στη θέση Φλίσιο κάτω από τον αυχένα του Αγίου Νικολάου), Τσουκνίδας (πηγάζει από τη θέση Τσουκνίδα, αριστερά του Αγίου Νικολάου), Κούρας (πηγάζει από τη θέση Ουγκλάβια, κάτω από τον αυχένα του Αη-Λιά), Δάφνης (πηγάζει από τη θέση Ιτάμια) και σχηματίζει έναν πανέμορφο καταρράκτη κοντά στη βάση των βράχων του Σήμαντρου. Αυτά τα ρέματα έχουν νερό καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Άλλες ρεματιές είναι:

Αυλής (πηγάζει από τη θέση Μεσιακάρι), Μαυροσκαμιάς (πηγάζει από τη θέση Κριτσίπι), Τσιλιγκέικο (πηγάζει από τη θέση Ταμπούρια), Ξερότραχος (πηγάζει από τη θέση Σκαφίδα) και σχηματίζει μικρό αλλά εντυπωσιακό καταρράκτη πάνω στο δρόμο στον οικισμό της Ζογρίτσας, Συκιάς (πηγάζει από τη θέση Συκιά), Παλιοχωρίου (πηγάζει από τη θέση Διχάλη). Αυτά τα ρέματα έχουν νερό μόνο κατά τους χειμερινούς μήνες και το υπόλοιπο διάστημα ύστερα από βροχή (χείμαρροι).

Κατά μήκος του ποταμού υπάρχει πλούσια βλάστηση και η χλωρίδα του είναι πολυποίκιλη και σημαντική, την οποία θα αναφέρουμε σε άλλη σελίδα. Επίσης, δίπλα στο ποτάμι υπήρξε δραστηριότητα αξιόλογη, η οποία αναφέρεται πρωτίστως στη λειτουργία των μύλων, της ντριστέλας, των μαντανιών και των πριονοκορδελών.

Από το ποτάμι και τα ρέματα, οι Οξυώτες πότιζαν τα κτήματά τους, μεταφέροντας το νερό τους με υδραύλακες. Ένας υδραύλακας ξεκινούσε από τη Δέση, όπου κοβόταν η κοίτη του ποταμού και "έμπαινε το νερό στο αυλάκι". Κατά τη διαδρομή τους δημιουργούνταν οι "κόφτρες", απ’ όπου έπαιρνε νερό το κάθε κτήμα.

Περίφημοι, για το μήκος τους, ήταν οι δύο υδραύλακες της Καράβας και της Αγίας Βαρβάρας, απ' τους οποίους ποτίζονταν τα κτήματα στην περιφέρεια του κέντρου του χωριού και το αυλάκι στο Μάτι, που πότιζε τα κτήματα των συνοικισμών Σούλας και Ζογρίτσας. Υπήρχαν βέβαια και μικρότερα αυλάκια στους υπόλοιπους συνοικισμούς. Από την άνοιξη γίνονταν οι εργασίες συντήρησης των αυλακιών, με προσωπική εργασία των ενδιαφερόμενων κτηματοκαλλιεργητών, ενώ κατά την ποτιστική περίοδο ορίζονταν και υπεύθυνος "Αυλακάρης", για τη δίκαιη κατανομή του χρόνου ποτίσματος.