Το ιστορικό δάσος της Οξυάς

Ένα μεγάλο δάσος από οξιές βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του χωριού, ένα δάσος που οριοθετείται από το ρέμα της Τσουκνίδας ανατολικά και το ποτάμι του Πάμισου δυτικά, ενώ βόρεια φτάνει μέχρι το Ζάβατο, στο συνοικισμό της Μεγάλης Βρύσης. Στα νότια φτάνει μέχρι την κορυφογραμμή Αγίου Νικολάου – Αγίου Κωνσταντίνου και σε κάποια σημεία γέρνει για λίγο και πίσω απ’ αυτή. Είναι το μοναδικό δάσος με οξιές σ' αυτή την περιοχή και σε μια ακτίνα εκατοντάδων χιλιομέτρων, όπως βλέπουμε προς τη θεσσαλική πεδιάδα. Οι οξιές εδώ δεν είναι πρεμνοφυείς, όπως αλλού, αλλά τεράστιες σε όγκο και πανύψηλες.

Μπαίνοντας κανείς μέσα στο δάσος, νιώθει να έρχεται πιο κοντά στη ρίζα της ύπαρξης και της ζωής. Αισθάνεται γύρω του όλο το μεγαλείο της φυσικής δημιουργίας και θεάται το βασίλειο της οξυάς ως το ναό της φύσης, όπου η πλάση κρύβει τους παραμυθένιους θησαυρούς της. Θεία δώρα του, η πράσινη πανοπλία, η φιλόξενη και ανακουφιστική γαλήνη του, οι φιλτραρισμένοι ανασασμοί του, οι αχνιστές πηγές του, οι ζωογόνοι ίσκιοι και τα ζωντανά του λόγγου.

Στο δάσος της Οξυάς, που αποτελούσε πάντοτε πολύτιμη πλουτοπαραγωγική πηγή για την κοινότητα και τους κατοίκους της, έβρισκαν καταφύγιο οι Κλέφτες και οι Αρματολοί στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Εδώ έκαναν τα λημέρια τους και πάνω στη φλούδα των δέντρων χάραζαν τ’ όνομά τους. Ένα δάσος στολίδι, πλούτος και ιστορία μαζί. Συμβολική συμπύκνωση σήμερα αυτής της μεγάλης κληρονομιάς για το χωριό, η ονομασία του από το 1930: ΟΞΥΑ.