Καράβα- το ελληνικό Αραράτ.

"Η Καράβα, ένα από τα πιο σημαντικά βουνά της πατρίδας μας, από άποψη γραφική, ιστορική-μυθολογική, δεσπόζει σ’ όλο το τοπίο του χωριού. Όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, σ’ αυτή θα σταματήσει, μόλις κοιτάξεις κατά το νοτιά. Αποτελεί το φυσικό κειμήλιο του χωριού και αντιπροσωπεύει την ίδια την ψυχή του, που ξεπηδά μέσα από τη μυθοπλασμένη κορυφή της, τις γραφικές πλαγιές της και τις λαγκαδιές της. Όλες οι γενιές του χωριού και των Αγράφων την τραγούδησαν, μαζί με τον ανώνυμο υμνωδό:

Καράβα μου περήφανη κι Οξυά ζωγραφισμένη…!

        Τα σχολιαρόπαιδα πολλές φορές τη ζωγράφισαν. Στέκει περήφανη, αγέρωχη κι αιώνια και διηγείται τους πόθους και τα όνειρα όλων που ήρθαν, πέρασαν, θα έρθουν, θα περάσουν. Κλέφτες κι Αρματολοί τη διαβήκαν. Μπουκουβαλάδες, Κατσαντώνηδες, Καραϊσκάκηδες και τόσοι άλλοι. 

Όλοι μας ανεβήκαμε τις όμορφες πλαγιές της, οσμιστήκαμε το θεσπέσιο άρωμά της και αναπνεύσαμε τον καθάριο αέρα της. Όσες φορές όμως κι αν την ανεβείς, νιώθεις πάντα την ίδια πάντα συγκίνηση, το ίδιο αναγάλλιασμα. Το τοπίο και η φύση της έχουν μία οντότητα μυστηριώδη και μαγική. Στον επισκέπτη ασκεί μία παράξενη γοητεία, ανάμεικτη με έκπληξη και θαυμασμό... 

...Χαράματα, την ώρα που η ροδοδάκτυλη Ηώς σκορπίζει ροδοπέταλα στη μακρινή ανατολή, βάφοντας τις γύρω πλαγιές με χίλια ρόδινα χρώματα, ένα εκπληκτικό υπερθέαμα είναι η ανταμοιβή του επισκέπτη. Μπροστά του απλώνεται μία υπέροχη σύνθεση από άπλετο φως, διάφανο ουρανό, κορυφογραμμές και ειδυλλιακές εικόνες από βαθυπράσινα δάση, αετόσκαλες και φτερωμένες πλαγιές. Στο απέναντι και διαμετρικά αντίθετο σημείο του κυκλικού θεσσαλικού ορίζοντα, προς το βορρά, αντικρύζει ένα άλλο βουνό- σύμβολο, τον Όλυμπο. Άγρια μέλισσα εδώ η ψυχή του ανθρώπου και ρουφά το νέκταρ που της προσφέρεται άφθονο παντού...

...Πατώντας κανείς το πόδι του στην κορυφή της Καράβας, σχετικά εύκολα, καθώς το τοπίο της είναι αρκετά βατό, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανθρώπινη προϊστορική πορεία και τη φαντασμαγορία. Το μύθο και την πιο σπάνια εμπειρία. Εδώ, λέει ένας μύθος, σταμάτησε η κιβωτός του Νώε, μετά το φοβερό κατακλυσμό! Ίσως να ήταν και του Δευκαλίωνα αντιπαραθέτει μια παραλλαγή του. Συμπληρωματικά, ο μύθος αναφέρει και ότι κάπου εκεί στα βράχια υπάρχει ακόμα μία κρικέλα όπου έδεναν τα καράβια, όταν στα προϊστορικά χρόνια η Θεσσαλία ήτανε λίμνη".

Προκειμένου ο επισκέπτης – που δεν είναι ορειβάτης – να απολαύσει όλο αυτό το υπέροχο τοπίο, χρειάζεται άνετος δρόμος και ασφαλής πρόσβαση, η οποία σήμερα δεν είναι εξασφαλισμένη. Υπάρχει, βέβαια, κάποιος δρόμος, που ξεκινά από τον Άγιο Νικόλαο και το βασικό άξονα προς την Ανατολική Αργιθέα, ανεβαίνει την κορυφογραμμή καιπερνά από τη μέση της Καράβας, αλλά δεν είναι ασφαλτοστρωμένος, ούτε καλά συντηρημένος. Επιπλέον, ο δρόμος αυτός, ενώνοντας τους δύο οδικούς άξονες, ανατολικά και δυτικά, συνδέει την ανατολική με τη δυτική Αργιθέα. Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου πολυτέλεια αυτός ο δρόμος και το να αξιοποιεί κανείς τέτοια μέρη. 

        Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι αρμόδιοι τοπικοί φορείς της περιοχής μας σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο επίπεδο, γιατί όχι και τα αρμόδια Υπουργεία.