Το χωριό μετά την επανάσταση του ’21

Τη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξή του το χωριό της Οξυάς – όπως άλλωστε και ολόκληρη η περιοχή των Αγράφων – τη γνώρισε επί τουρκοκρατίας, πριν από την επιδημία, χάρη στην αυτονομία που υπήρχε στα Άγραφα. Είναι γνωστό ότι προεπαναστατικά οι Τούρκοι μόνο ως διερχόμενοι περνούσαν από τα Άγραφα. Ένας δρόμος, μάλιστα, που οδηγούσε από την Ήπειρο προς το θεσσαλικό κάμπο, περνούσε από την Οξυά. Τα υπολείμματα του καλντεριμιού του υπήρχαν μέχρι τις μέρες μας. Δύο μονότοξα γεφύρια, στο Παλαιοχώρι και στη θέση "Τσιλιγκέικα", σώζονται ακόμα.

Αρκετά καλά ήταν για το χωριό και τα χρόνια πριν από την επανάσταση του 1821. Μετά, όμως, την καταστροφή του χωριού, από το Μαχμούτ-πασά, οι παλιές καλές ημέρες δεν αποτελούσαν παρά μόνο αναμνήσεις και ευχάρι-στες διηγήσεις για τα παιδιά. Μετεπαναστατικά, μάλιστα, η κατάσταση όχι μόνο δεν αντιστράφηκε, αλλά έγινε ακόμα χειρότερη. Οι αυτονομίες των Αγραφιωτών την περίοδο αυτή καταργήθηκαν και το χωριό μας βρέθηκε περικυκλωμένο από τουρκικά φυλάκια. Ουσιαστικά, τότε γνώρισε το αληθινό πρόσωπο του κατακτητή και της δουλείας. Ένα φυλάκιο υπήρχε ψηλά στον αυχένα, στον Άγιο Νικόλαο, νοτιοανατολικά, και άλλη μία φρουρά κάπου ένα χιλιόμετρο πάνω από το κεντρικό χωριό, στη θέση "Ταμπούρια", βορειοδυτικά. Επίσης, μία Καζάρμα (στρατώνας) υπήρχε λίγο έξω από το Μουζάκι, πάνω στο δρόμο που οδηγεί στο χωριό.

Τα μετεπαναστατικά χρόνια θεωρούνται τα χειρότερα από την άποψη της ανάπτυξης για το χωριό, γι’ αυτό την περίοδο αυτή είχαμε και πάλι διαρροή κατοίκων προς διάφορες κατευθύνσεις. Την περίοδο αυτή, λέγεται, δημιουργήθηκε ο Σιαμ-μαχαλάς στην περιοχή των Σερρών. Οι λιγοστοί κάτοικοι που απόμειναν στο χωριό - μόλις 427 κάτοικοι τη χρονιά της απελευθέρωσης (1881) από τους Τούρκους - ασχολούνταν μόνο με λίγες καλλιέργειες και την κτηνοτροφία. Η υφαντουργία υπήρχε σε λειτουργία πλέον μόνο για οικιακή χρήση και όχι ως βασικός οικονομικός παράγοντας, όπως παλιά.