Παραδοσιακά επαγγέλματα

"Η γνώση του παρελθόντος φωτίζει το παρόν και οδηγεί στο μέλλον"

Από τη δεκαετία του ’70 και εντεύθεν το χωριό μας άρχισε σιγά - σιγά να αδειάζει και να ερημώνει, για λόγους που θα εξηγήσουμε σε άλλο σημείο, καθώς οι κάτοικοί του μετακομίζουν για άλλες πολιτείες. Ο κύριος όγκος αυτών εγκαθίσταται στην Αθήνα και στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας, αλλά και σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού, δημιουργώντας παροικίες Οξυωτών. Η παραδοσιακή ζωή εγκαταλείπεται και ο λαϊκός πολιτισμός που τροφοδοτούνταν απ’ αυτή και κληρονομούνταν ως παρακαταθήκη από γενεά σε γενεά τώρα φθίνει ανεπιστρεπτί. Οι άνθρωποι προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες, αποκόβονται από το παρελθόν και απασχολούνται με νέα επαγγέλματα, αλλάζοντας συνήθειες και τρόπο ζωής. Γρήγορα όμως η νοσταλγία τούς κάνει να αναζητήσουν τρόπους επανασύνδεσης με το παρελθόν τους. Αυτή την προσπάθεια αναλαμβάνουν οι Πολιτιστικοί σύλλογοι που ιδρύονται αρκετά χρόνια αργότερα, πρώτα στην Αθήνα, έπειτα στη Νέα Αγχίαλο και τελευταία στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, στο χωριό.

Τα χρόνια εκείνα, στο χωριό η ζωή άρχιζε από τα άγρια χαράματα. Ο καθένας σύμφωνα με τη δουλειά και την αποστολή του ξύπναγε νωρίς, ώστε με το ξημέρωμα να είναι έτοιμος. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του χωριού, από το πρωί μέχρι αργά το σούρουπο, υπήρχε δραστηριότητα και ζωντάνια. Τσοπάνηδες, αγρότες, ξυλοκόποι, ζευγάδες, αγωγιάτες, γέμιζαν με την παρουσία τους την πλάση με φωνές, σφυρίγματα και ήχους (από τσεκούρια, σκεπαρνιές, σκεπάρνια, κλπ), που σε συνδυασμό με τα κελαηδήματα των πουλιών, τα βελάσματα των ζώων και τα κελαρύσματα των νερών δημιουργούσαν μία πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα. Όπου και να γύριζες, αισθανόσουν την παρουσία των ανθρώπων και ποτέ τη μοναξιά.

Παρουσιάζουμε παρακάτω τα πιο χαρακτηριστικά παραδοσιακά επαγγέλματα του χωριού μας, καθώς και τους κύριους εκπροσώπους τους:

Ο αγωγιάτης

Αγωγιάτης (Κιρατζής): Ο αγωγιάτης είναι επάγγελμα που το συναντάμε προπολεμικά στα χωριά της ορεινής Ελλάδας και οπωσδήποτε στο χωριό μας. Λόγω των μεγάλων αποστάσεων μεταξύ των οικισμών, η μετακίνηση των ανθρώπων και η διακίνηση… περισσότερα

Ο βαρελάς

Έφτιαχνε βαρέλια, βαρέλες, κάδους (καρδάρες) και μπουτινέλους, από κατάλληλα ξύλα οξιάς, βελανιδιάς (δρύινα), κέδρου ή καστανιάς. Το ξύλο περνούσε από ειδική επεξεργασία και μετά το έκοβαν σε λεπτές σανίδες (τις δόγες), που τις βρέχανε για να… περισσότερα

Ο γανωτής

Γανωτής ή καλαντζής: Ήταν από τα επαγγέλματα που δεν ασκούνταν από Οξυώτες, αλλά από περαστικούς επαγγελματίες. Περιοδικά, έρχονταν στο χωριό και έστηναν το πρόχειρο εργαστήριό τους στο σπίτι κάποιου χωριανού μας, ανά συνοικισμό. Τα… περισσότερα

Ο ζευγάς

Ζευγάς ή αλετράς: Οι ζευγάδες ήταν αυτοί που διέθεταν ένα ζευγάρι καματερών (μουλάρια, άλογα ή βόδια) και αναλάμβαναν έναντι αμοιβής το όργωμα των χωραφιών, εκείνων που δεν διέθεταν ζευγάρι. Λόγω της μορφολογίας του… περισσότερα

Ο καφετζής

Από τα παλιότερα επαγγέλματα, με το καφενείο να είναι ο χώρος συγκέντρωσης και το μοναδικό μέρος διασκέδασης. Στο χωριό ήταν μαζί καπηλειό και μπακάλικο. Εκεί μαζεύονταν οι άνδρες και περνούσαν την ώρα τους, πίνοντας,… περισσότερα

Ο μπακάλης

Στο χωριό, τα καφενεία συνήθως ήταν και μπακάλικα. Στα ράφια του υπήρχαν προϊόντα, τα οποία δεν χρειάζονταν ψυγείο για συντήρηση. Τέτοια ήταν τα ζυμαρικά, οι κονσέρβες, η ζάχαρη, ο καφές, τα μπισκότα και οι… περισσότερα

Ο μυλωνάς

Η καλλιέργεια σιτηρών ήταν πολύ διαδεδομένη μέχρι το 17ο αιώνα, ενώ στη συνέχεια περιορίστηκε σημαντικά. Οι άνθρωποι παλαιότερα φρόντιζαν δυο φορές το χρόνο - φθινόπωρο & άνοιξη - για το άλεσμα του σιταριού και του καλαμποκιού. Μετέφεραν τα τσουβάλια το… περισσότερα

Ο ξυλουργός ή μαραγκός

Ήταν αυτός που επεξεργάζονταν το ξύλο στο εργαστήριό του και κατασκεύαζε διάφορα ξύλινα έπιπλα (τραπέζια, καρέκλες, σοφράδες, πλαστήρια, κλπ), αλλά και σκάλες, κουφώματα, ταβάνια, πατώματα, πόρτες και γενικότερα όλο τον ξύλινο εξοπλισμό των κατοικιών.… περισσότερα

Ο πεταλωτής

Ο άνθρωπος που πετάλωνε (καλίγωνε ή καλίβωνε) τα άλογα, τα μουλάρια και τα γαϊδούρια. Ήταν αρκετοί αυτοί που γνώριζαν τα μυστικά του πεταλώματος. Τα πέταλα είναι τα παπούτσια των ζώων, που τα τοποθετούν στις… περισσότερα

Ο ράφτης

Η ραπτική και η υφαντουργία ήταν οικιακές ασχολίες, ιδιαίτερα των γυναικών που έφτιαχναν τα βασικά είδη ρουχισμού. Εδώ, υπήρχαν πολλοί επαγγελματίες ράφτες που ειδικεύονταν στην κατασκευή συγκεκριμένων ειδών εγχώριων ενδυμάτων, από τσόχα ή υφαντό και… περισσότερα

Ο σιδεράς

Ήταν ο τεχνίτης που κατασκεύαζε στο αμόνι σιδερένια εργαλεία, κασμάδες και σκεπαρνιές, υνιά και τσάπες, τσεκούρια και δρεπάνια, σφυριά και βαριές, αλλά και διάφορα σιδερένια εξαρτήματα όπως καρφιά, μασιές και μεντεσέδες. Το εργαστήριο είχε την… περισσότερα

Ο τσοπάνης

Τσοπάνης - κτηνοτρόφος: Η κτηνοτροφία αποτελούσε την κύρια απασχόληση των Οξυωτών, στα χρόνια μετά την απελευθέρωση. Στα βουνά της Οξυάς (Καράβα, Αη-Λιά, Μάλια), η κτηνοτροφία παρουσίαζε πάντα μεγάλη ανάπτυξη. Οι κτηνοτρόφοι είχαν μεγάλα κοπάδια από… περισσότερα

Ο υλοτόμος - ξυλοκόπος

Το ξύλο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των κατοίκων του χωριού. Χρησιμοποιούνταν, πρωτίστως, για τις ανάγκες θέρμανσης των κατοικιών, το μαγείρεμα και το ψήσιμο του ψωμιού, αλλά και για τις διάφορες κατασκευές (σπίτια, στάβλοι,… περισσότερα

Η υφάντρα

Η υφαντική ήταν κυρίως οικιακή απασχόληση και μία από τις πρωταρχικές γυναικείες ασχολίες, αφού η γνώση της υφαντικής ήταν απαραίτητο εφόδιο της γυναίκας, παλαιότερα. Στην πατρίδα μας, μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, όλα… περισσότερα

Ο χτίστης

Οι χτίστες κατασκεύαζαν τις λιθοδομές με συνδετική ύλη παλαιότερα τη λάσπη. Το συνεργείο, που αναλάμβανε μία οικοδομή, συγκέντρωνε διαφόρων ειδών τεχνίτες και είχε συγκεκριμένη ιεραρχική οργάνωση. Ο πρωτομάστορας, οι πελεκητάδες, οι χτίστες, οι λασπάδες… περισσότερα