Ο πεταλωτής

Ο άνθρωπος που πετάλωνε (καλίγωνε ή καλίβωνε) τα άλογα, τα μουλάρια και τα γαϊδούρια. Ήταν αρκετοί αυτοί που γνώριζαν τα μυστικά του πεταλώματος. Τα πέταλα είναι τα παπούτσια των ζώων, που τα τοποθετούν στις οπλές τους, για να μη φθείρονται και να διατηρούν τα ζώα την ισορροπία τους κατά τις μεταφορές, και να μη γλιστράνε. Οι πεταλωτές παλαιότερα ήταν περιζήτητοι, καθώς μέχρι τη δεκαετία του '60 όλες σχεδόν οι μετακινήσεις, εργασίες κλπ. γίνονταν με ζώα.

Το πετάλωμα ή καλίγωμα, από τον αυτοδίδακτο πεταλωτή, γίνονταν κάθε έξι μήνες, περίπου, ή όταν παρουσιαζόταν ανάγκη. Έβγαζε ο πεταλωτής με την τανάλια τα παλιά πέταλα και τα καρφιά, καθάριζε το νύχι, το έστρωνε με τη φαλτσέτα, ώστε να εφαρμόζει καλά το πέταλο και ύστερα το κάρφωνε, προσέχοντας ώστε το καρφί να μπει στο ξερό μέρος της οπλής για να μην πληγωθεί το πόδι. Το πέταλο, πριν το φορέσει, το γύριζε στην άκρη και όταν τέλειωνε το πετάλωμα, έκοβε το νύχι περιμετρικά του πετάλου, για να φαίνεται περιποιημένο.

Τα καρφιά είχαν μεγάλο κωνοειδές κεφάλι για να προεξέχουν, ώστε να μη γλιστράει το ζώο. Τα πέταλα κατασκευάζονταν από σίδερο και ήταν σε διάφορα μεγέθη, ανάλογα με το μέγεθος της οπλής του ζώου. Για την εργασία αυτή απαραίτητα εργαλεία ήταν: η τανάλια, το σφυρί, η φαλτσέτα και ένα μικρό αμόνι.