Ο μυλωνάς

Η καλλιέργεια σιτηρών ήταν πολύ διαδεδομένη μέχρι το 17ο αιώνα, ενώ στη συνέχεια περιορίστηκε σημαντικά. Οι άνθρωποι παλαιότερα φρόντιζαν δυο φορές το χρόνο - φθινόπωρο & άνοιξη - για το άλεσμα του σιταριού και του καλαμποκιού. Μετέφεραν τα τσουβάλια το πρωί στο μύλο για άλεσμα και επέστρεφαν το βράδυ. Ο μύλος ήταν συνήθως το σπίτι του μυλωνά, ο οποίος σε περιόδους αιχμής δούλευε μέρα νύχτα. Κάτω από τις μυλόπετρες υπήρχε ένας μικρός χώρος, όπου ήταν εγκατεστημένος ο κινητός μηχανισμός, όπου έπεφτε από τον κάναλο το νερό και τον περιέστρεφε. Ο αλεστικός μηχανισμός είχε δύο οριζόντιες κυλινδρικές μυλόπετρες, τη μια πάνω στην άλλη, με την κάτω ακίνητη. Το σιτάρι διοχετεύονταν ανάμεσά τους από μια τρύπα στο κέντρο της επάνω περιστρεφόμενης πέτρας. Με την κίνηση το σιτάρι ή το καλαμπόκι συνθλιβόταν ανάμεσα στις πέτρες και μετατρεπόταν σε αλεύρι. Ως αμοιβή του ο μυλωνάς κράταγε λίγο από το αλεύρι (ξάι) και σπάνια έπαιρνε χρήματα.

Οι γνωστότεροι μυλωνάδες του χωριού μας ήταν: ο Βάϊος Γκαραβέλας, ο Δημήτρης Γκαραβέλας, ο Λάμπρος Μαγαλιός, ο Ηλίας Σερίφης και ο Γιάννης Πάνος.