Ο υλοτόμος - ξυλοκόπος

Το ξύλο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των κατοίκων του χωριού. Χρησιμοποιούνταν, πρωτίστως, για τις ανάγκες θέρμανσης των κατοικιών, το μαγείρεμα και το ψήσιμο του ψωμιού, αλλά και για τις διάφορες κατασκευές (σπίτια, στάβλοι, περιφράξεις, εργαλεία, κ.α).

Για κάθε χρήση υπήρχε και το κατάλληλο ξύλο, τη χρησιμότητα του οποίου γνώριζαν πολύ καλά οι ξυλοκόποι. Αυτοί έκοβαν το ενδεδειγμένο ξύλο και την κατάλληλη εποχή, χρησιμοποιώντας τα ειδικά προς το σκοπό αυτό εργαλεία: κόφτρες, πριόνια, τσεκούρια, σφήνες (ξύλινες – σιδερένιες). Αργότερα από τη δεκαετία του ΄70 έκαναν την εμφάνισή τους τα αλυσοπρίονα, που διευκόλυναν αφάνταστα τη σκληρή δουλειά του ξυλοκόπου και δημιούργησαν η νέα γενιά των δασεργαατών, όπως πλέον ονομάζονται.

Προϊόντα υλοτομίας ήταν:

καυσόξυλα,
μαδέρια,
δοκάρια,
δόγες,
σανίδες,
παλούκια (πάσσαλοι περίφραξης),
ξύλα απαραίτητα για τους μαραγκούς

Γνωστοί υλοτόμοι στην Οξυά, με δράση και εκτός περιοχής, υπήρξαν οι: Χρήστος Π. Μπλέτσας, Δημήτριος Κ. Μπλέτσας, Θωμάς & Ηλίας Χρ. Μπλέτσας, Παναγιώτης και Δημήτρης Αθ. Μπλέτσας, Ηλίας, Γεώργιος & Χρήστος Β. Μπλέτσας και άλλοι, όπως αρκετοί από τις οικογένειες των Γκαραβελαίων.