Η αμπάριζα

       Αλάτι ή αμπάριζα: Τα παιδιά χωρίζονταν σε δύο ομάδες και χρησιμοποιούσαν μία πέτρα για να ορίσουν το χώρο τους, την αμπάριζα. Απέναντι από την πέτρα κάθε ομάδας υπήρχε το σημείο, στο οποίο φυλακίζονταν κάθε παίχτης της αντίπαλης ομάδας που συλλαμβανόταν. Αφού έριχναν κλήρο ποια ομάδα θα ξεκινήσει πρώτη, ο παίχτης της α΄ ομάδας έβγαινε από την αμπάριζα και έπρεπε ένας αντίπαλος να κινηθεί εναντίον του για να τον συλλάβει. Τότε δεύτερος παίχτης της α΄ομάδας έτρεχε για συμπαράσταση, προσπαθώντας να συλλάβει τον αντίπαλο, κ.ο.κ. Ο κάθε παίχτης μπορούσε να συλλάβει μόνο όποιον είχε προηγηθεί του ιδίου. Είχε όμως τη δυνατότητα να ανανεώνει το δικαίωμα, αν γύριζε και πατούσε στην πέτρα της ομάδας του. 

 Όταν γινόταν η σύλληψη κάποιου, σταματούσε το κυνηγητό και ο συλληφθείς πήγαινε στο σημείο φυλάκισής του, από όπου έπρεπε οι συμπαίκτες του να τον ελευθερώσουν. Αυτό γινόταν αν ένας συμπαίκτης του μπορούσε να τον ακουμπήσει, χωρίς να συλληφθεί ή χωρίς να τον ακουμπήσει αντίπαλος.  Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού οι παίκτες προσπαθούσαν να πλησιάσουν και να πατήσουν την αντίπαλη αμπάριζα, παίρνοντας "αλάτι". Αν το κατάφερναν, τότε κέρδιζαν πόντο. Το ίδιο συνέβαινε και όταν συλλαμβάνονταν όλοι εκτός από έναν παίκτη. Οι αντίπαλοι περικύκλωναν την αμπάριζα και προσπαθούσαν να την πατήσουν, χωρίς να πιαστούν από το φύλακα. Όταν αυτό συνέβαινε, η ομάδα κέρδιζε πόντο και το παιχνίδι άρχιζε ξανά από την αρχή.