Το θέρισμα

Όταν το σιτάρι ήταν έτοιμο για θερισμό, γινόταν η συνεννόηση με τους υπόλοιπους γείτονες και αποφασίζονταν από ποιο χωράφι θα ξεκίναγε ο θερισμός. Γιατί στο θερισμό λειτουργούσε η αλληλοβοήθεια. Ετοιμάζονταν τα δρεπάνια, που ήταν τα εργαλεία για το θέρισμα και αποβραδίς κάποιος πήγαινε στο χωράφι, έβγαζε από τη ρίζα μια αγκαλιά φυτά σταριού, τα οποία έβαζε μέσα σε νερό να μαλακώσουν, ώστε να χρησιμοποιηθούν για το δέσιμο των δεματιών την επομένη.

Το πρωί ξεκινούσε το θέρισμα ανάμεσα σε γέλια και τραγούδια των θεριστάδων. Με το αριστερό χέρι έπιαναν όσα στελέχη σιταριού μπορούσαν και με το δεξί τα έκοβαν όσο χαμηλότερα μπορούσαν. Τη χεριά αυτή την άφηναν πίσω τους και συνέχιζαν. Ένας εργάτης συγκέντρωνε τις χεριές και τις έδενε σε μεγάλα δεμάτια, τα οποία τα έστηνε όρθια, για να μην παίρνουν υγρασία από τη γη.

Όταν τελείωνε τα θέρισμα σε κάθε χωράφι, τα δεμάτια μεταφέρονταν, είτε ζαλίκα (στην πλάτη δηλαδή) είτε φορτωμένα σε ζώα και τοποθετούνταν κοντά στο αλώνι, σε στοίβες.