Το αλώνισμα και το λίχνισμα.

Η διαδικασία του αλωνίσματος διαρκούσε όλη την ημέρα. Στρώνονταν τα δέματα του σιταριού κάθετα προς το κέντρο του αλωνιού και αφήνονταν για λίγο στον ήλιο ώστε να φύγει τυχόν υγρασία. Στη συνέχεια, δένονταν τα ζώα από το στύλο,που βρισκόταν στο κέντρο, με σχοινί μήκους λίγο μικρότερο από την ακτίνα του αλωνιού.

Στο στόμα των ζώων (δύο ή τρία ή τέσσερα μουλάρια ή άλογα) έβαζαν φίμωτρο για να μην μπορούν να τρώνε και ο αλωνάρης έπιανε δουλειά. Ο αλωνάρης με το καμουτσίκι έβαζε σε κυκλική κίνηση τα ζώα, μέχρι να τυλιχτεί το σκοινί στο στύλο και να φτάσουν κοντά στο κέντρο. Με ανάποδη κίνηση γύριζαν πάλι ωσότου φτάσουν πάλι στο κέντρο. Αυτό γινόταν μέχρι ο καρπός να αποχωριστεί τελείως από τα στάχυα.

Τότε μαζεύονταν τα άχυρα στη μια άκρη του αλωνιού με τη βοήθεια των καρπολογιών, (ξύλινα εργαλεία που έμοιαζαν με τα δικράνια και χρησιμοποιούνταν για να διαχωρίζουν τα πολλά άχυρα από τον καρπό) και ξαναστρώνονταν το αλώνι με καινούρια δέματα. Όταν τελείωνε το αλώνισμα, μαζεύονταν ο καρπός σε μια άκρη του αλωνιού για να γίνει το λίχνισμα.

Το λίχνισμα γινόταν κοντά στο ξημέρωμα και τούτο γιατί εκείνη την ώρα υπήρχε αεράκι που μπορούσε να βοηθήσει στο να φύγουν τα άχυρα και ο καρπός να πέσει κάτω. Με το λίχνισμα επιτυγχάνονταν σχεδόν πλήρης διαχωρισμός του καρπού, ακόμα και από τα μικρότερα κομμάτια άχυρου. Ο καρπός του σταριού με τη βοήθεια δοχείου αφήνονταν από το ύψος των ώμων να πέφτει σιγά - σιγά. Ο αέρας παρέσυρε τα υπολείμματα του άχυρου, ενώ το σιτάρι λόγω βάρους έπεφτε μπροστά στα πόδια του λιχνιστή.

Ο καρπός έμπαινε στη συνέχεια στα τσουβάλια και πήγαινε για ήλιασμα και άλεσμα, ενώ το άχυρο μεταφέρονταν στους στάβλους για να χρησιμοποιηθεί το χειμώνα ως ζωοτροφή.